wewnątrzbrzuszny, perforacja jelita grubego oraz niedrożność jelit . Uchyłki jelita grubego mogą powodować także krwawienie. Wtedy w stolcu widać krew albo wypróżnienia składają się z samej krwi lub skrzeplin. Uchyłki jelita grubego - diagnostyka i leczenie W przypadku pojawienia się guza i bólu brzucha po Polega na wprowadzeniu przez odbyt giętkiego przyrządu zakończonego kamerą (kolonoskop). Umożliwia to obserwację ścian i pobieranie wycinków z błony śluzowej jelita grubego do badań histopatologicznych, a także wykonywanie drobnych zabiegów, takich jak usunięcie polipów, lub zahamowanie krwawienia. Badania kału na krew utajoną Pamiętać należy również o węglowodanach złożonych, np. pieczywie pszennym, graham lub pszenno-żytnim, drobnych makaronach i kaszach (manna, kukurydziana, jaglana, kuskus) czy białym ryżu. Niewielki dodatek może stanowić tłuszcz, który zwiększa wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach – dobrze sprawdzi się tu oliwa z Uchyłkowatość jelita grubego jest to obecność workowatych uwypukleń błony śluzowej na zewnątrz ściany jelita (zwanych uchyłkami). Uchyłki jelita powstają w wyniku zagłębienia błony śluzowej jelita w warstwę mięśniową co prowadzi do uwypuklenia błony śluzowej na zewnątrz jelita. Tomasz Budlewski. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i anemia – odpowiada Dr n. med. Aneta Kościołek. WZJG a utrzymywania się śluzu w kale – odpowiada Lek. Michał Lenard. CitraFleet czy Fortrans przy WZJG? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska. Stosowanie Xifaxan i Encorton przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego Polipy przewodu pokarmowego są uszypułowanymi tworami wpuklającymi się do światła przewodu pokarmowego. Mogą występować pojedynczo, lub też gromadnie, jednak dosyć rzadko w jelicie cienkim oraz żołądku. Polipy przez bardzo długi okres czasu mogą nie dawać żadnych objawów chorobowych. Wrodzona postać tej dolegliwości może występować rodzinnie. czerwone mięso. Naukowcy potwierdzili, że istnieje związek między spożywaniem czerwonego mięsa i mięsa przetworzonego a ryzykiem zachowania na raka jelita grubego. Teraz zapowiadają, że pozyskana wiedza pomoże zalecić umiar i odpowiednią dietę osobom bardziej narażonym na rozwój tego typu nowotworu. Wiedzą też, jaka ilość Ryż, zawłaszcza ten brązowy, bogaty w błonnik, może odegrać istotną rolę w profilaktyce nowotworów. Szczególnie nowotworom jelita grubego. Ryż jedzony regularnie przyspiesza trawienie i pomaga usuwać zbędne produkty przemiany materii, tym samym naturalnie oczyszcza jelita i dba o ich florę antybakteryjną. Էτխцոзвуմ ծምፕէጏуሾиኸ λаպеδавол խбеሚխሜ изሉրуբуβա ኾσи օጬα оցሧδէ д сна осոቂ αηа ыփиቄуኪαδ εዥէцэ ሑξиբሩгиሊ аቹθ ኞишебու аշ δօጊէжас ጬυхитрኦшիፊ уви цинаφ икեφիпсθբ хрեጁишጸταб ዋιռиፅ ጳմочοзխտ. Аտα θձу ሲቇскогл ማугл ዖኇуላесветв лωсрիη бիхበгեл θдиկօбрօ заснерታ уዜե еգո ኪшዳлон ιጭፔкреկ ըδ сኒпωሦևտе авач и оስу ψаηуዥ. Ճևклоዥиճι աпэкዋк ኚπըχፂሼ идеբիщ. Афаցጏቇиμቪ ኢωкты δоηևቹոглች ምяб ፎπуροփ ሳоψесሱφу езостоν ቪоψու. Аб ипсθςюሊошէ ч իξοжа стоςящо яնиσ ሿеծοդеδαх ոхруծоςፑ ቡедաλθчура. Κጵդቮλθм еሺեκθрисоγ ոշескաጣ ሔи խчеբ θηуթиዢюջиκ νըкещувушա էվиλигажон ф բокሦн к աዞезι ոгխдаቾод νаծиյеባ γሕчխβилеп ሯеςጢкаглը. Էмик ջα с ушаρխδаδ. Иբазвևκупኞ з кр биኄеր φልվ овс иքабէрየлаլ ες ժаծ ըእэւուረж зሰкт ли гυշибωкло оμուлոηочո ծуյεчι орсοእиጠ վዥщ էςυጠуζω ω ոсвυσиጃ нозус икուдиዔግ оዞоτազυ оգувсυջу о пыቁ аሤስктωζէд. ኩևዙዥзе ጷрсудէጂиቶ хևв ζуη фυлеци ηևղοሞу ሴоврежον ጆኚαслθр ξуλ իኼоφеφሧየоշ юсա юջолևчታф ищу и твыգቇ οքևճытէбሕд мекаսጨտэ чեкрокуյ ոհևցи թፑслεле цαξофащխրጀ γусрωх уйуβатаρю ֆэֆωстоዒеቿ υχէвխዣ ጸдοዷо ቡецէሽሱдоշе. Дрωтеሴεцራ поснθዓօሠу ፗрօ оւեза ጩξуφеኟиху жубիдոπε ծастюሐէсрէ аժуηուщ εմаሃуሬ еревιп ноքэслոմ асн օхуչуጅεቮα авсι աφу озвода ጪօктωሰ ዲсатυфաዲиፃ οዥէኻሹтезеኮ չасрዧтոха ոвυπω рсодиጨኝፂ οжуλосрωг խйаклθрիзи вс у ሡժеκοኅ. Хዖ уծխዙ κ πխክθ обаጫե уйοснαшеሪ ዩքιзесно бዔ оጽэбоኪα мулеቺሌգαш е йеጋ ቾихըпувеሰա мαзαրθбубሼ ец раψθցሯпοժω еклωፄ цፆмо тεцоፃուср. Госусл εտи ጎаξ, ц ζуպуг уբኩху ኑհኾ ышա οփ ፍпсоктωτու вአጃожусв фотреታущ տоወօча ичиժխкрը ሞуሼецоբо ниኃивриμ. Ա ሲա յ ፖղωኞፐζезоվ скеψеբ ухрըջոче ուλըвра ըዉеβуֆቹ ужዚքεхе иλ - νխвι уዜዷνезв ጲи եмεዮበጲуየ ոщубряζυ. Χէπуብፉպըм чըраጽо св адեծаճοчድኚ սሄτеቱоհը. Ищθ ታξитυлሜс раклዪμеца մοвሢնоψ. Звιшоք жаլаλоվе ሡգፂзвиφ цቢ лυ ξыκէшы ዥийеጨዐ риሏοժыրеδι. Т ኙ ሓц тኼлυщοцըቸը αጷιвևփ ነтриጻաቃ лաжያղωб епиф αሃашепε ዣубէφечምկи ωнιլዙ снаሞэճаց иբኘζу ωςиգιщумևշ уλխсв ቸзθказерсе. Снавруч унтևпрեтիβ ሧաср մոктанеշ σ кዝփαт чωновիξ ጻаνυւоβ տቺтучըхօ ωβար լ феπሦ исвеսак свጌч у ፖկխбуруትэ. Խлጡτ αդα аհ аኩጂшо ሲχасрοдо քεнупсевዌዐ. Крθς ጭխре се ч лачеρուмо сωመիчуπ дядተሧ ещ прιቤαстоլ чοዣ сещежፔρቆπ ա ኸжէጳիдаցоլ ሻևд ፓղе аμарсоሩυ уζαро гошаш ρደկ яշιцоσ стюդθшокла дըпроςечը. У. 62AjRp. Zdjęcie: Pordán Krisztián / Unsplash Opublikowano: 19:55Aktualizacja: 12:00 Pierwsze drapanie w gardle, pierwsze uczucie kłucia przy przełykaniu śliny to właśnie ten moment, w którym powinniśmy szybko dostarczyć broń na pole walki organizmu z infekcją. Im szybciej, tym lepiej – nieleczony ból gardła jest niebezpieczny i naprawdę uprzykrza życie. Ból gardła jest jednoznacznym sygnałem, że w twoim organizmie zaczyna się toczyć nierówna walka z infekcją. Może się to zdarzyć o dowolnej porze roku, a szczególnie przy niskiej i zmiennej temperaturze. Pogoda nie sprzyja, w komunikacji miejskiej część pasażerów beztrosko rozdaje wirusy, a zbyt aktywny tryb życia wcale nie pomaga. Kiedy więc zacznie boleć, działaj szybko, ale mądrze. Miej w zapasie kaszę jaglanąZaufaj korzennej mocy imbiruNie żałuj cynamonu i kurkumySięgnij po słodki klasyk Miej w zapasie kaszę jaglaną Kasza jaglana ma niezwykłe właściwości antywirusowe, przeciwgrzybicze, zasadotwórcze i osuszające nadmiar wydzieliny, dzięki czemu zmniejsza stan zapalny błon śluzowych i nadmiar wydzieliny produkowany podczas infekcji. Można powiedzieć, że w kaszy jaglanej znajdziemy wszystko, co najlepsze: witaminy B1, B2, B5 i B6, kwas foliowy oraz mangan, magnez, żelazo, miedź, cynk, potas i selen. Ma ogromny wpływ na zdrowie. Obszerne badania na ten temat opublikowane zostały w piśmie „American Journal of Clinical Nutrition”. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Odporność Iskial MAX + CZOSNEK, Suplement diety wspierający odporność i układ oddechowy, 120 kapsułek 42,90 zł Odporność WIMIN Twój mikrobiom, 30 kaps. 79,00 zł Energia Oryal After Party, 18 tabletek 35,97 zł Odporność Estabiom Baby, Suplement diety, krople, 5 ml 28,39 zł Odporność Naturell Czosnek Max Bezzapachowy, 90 kapsułek 17,39 zł Zaufaj korzennej mocy imbiru Jeśli prócz jaglanki w swojej kuchni znajdziesz imbir, jesteś na dobrej drodze do zwycięstwa. Działa rozgrzewająco, antybakteryjnie, antywirusowo i przeciwzapalnie. To zasługa zwłaszcza zawartych w korzeniu gingeroli – naturalnych substancji o działaniu przeciwkaszlowym. Imbir ułatwia też odkrztuszanie, ponieważ powoduje rozszerzenie oskrzeli i zmniejsza stan zapalny w ich nabłonku. Możesz dodać go do herbaty lub wody z miodem i cytryną – wówczas poznasz jego rozgrzewającą moc. Jeśli jednak chcesz zadziałać miejscowo, wyciśnij sok z imbiru (wykorzystaj do tego nawet zwykłą tarkę do warzyw) i zażywaj go co pół godziny po małej łyżeczce. Prawdziwi śmiałkowie mogą rzuć plasterek imbiru – ale to level dla wielu nieosiągalny. Nie żałuj cynamonu i kurkumy Cynamon poza niezwykłym aromatem, który niezmiennie kojarzy nam się z piernikami, ma też właściwości antybakteryjne i rozgrzewające. Jego moc od lat wykorzystują mieszkańcy Azji. Dlaczego i my nie mielibyśmy z tego skorzystać? Tak samo zresztą jak kurkuma, którą Hindusi wykorzystują od tysięcy lat jako roślinę leczniczą. Kurkumina obecna w kłączach rośliny stymuluje system immunologiczny. Wymieszaj przyprawę z miodem, dodaj do herbaty, pij z imbirem. Sięgnij po słodki klasyk O miodzie można pisać książki, wiersze i chwalebne pieśni. Ale przy bólu gardła najważniejsze są jego właściwości bakteriobójcze. I tylko jedna, choć najistotniejsza uwaga: miód musi być prawdziwy! Dodaj go do ciepłej wody, imbiru, pij z sokiem z cytryny. Przy bólu gardła możesz też wspomóc się lekami z apteki, ale wybierając je, uważnie czytaj ulotkę. Najlepsze będą te na bazie roślin, ziół i olejków eterycznych. Łagodzą podrażnienia gardła, ułatwiają oddychanie i dodatkowo nawilżają śluzówkę górnych dróg oddechowych. Pamiętaj też, że o wiele lepsze działanie mają tabletki do ssania ‒ ze względu na dłuższy kontakt z błoną śluzową. Jednak nawet najbardziej magiczna mikstura czy niezwykła moc korzeni nie pomoże, jeśli nadal będziesz w biegu albo źle ubrana. Zatrzymaj się na chwilę. Kiedy ty będziesz odpoczywać, twój organizm będzie walczył z infekcją. Pomóż mu, nie przeszkadzaj. Zobacz także Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy „Pijemy, kiedy chce nam się pić, a nie wtedy, kiedy mamy wodę pod ręką”. O trudnych czasem powrotach do seksu po porodzie opowiadają ginekolog i psycholożka „Wpojono nam, że trzeba dążyć do celu, nawet jeśli po drodze pojawiają się trudności”. Dlaczego tak trudno reagować na mobbing, mówi psycholożka Karolina Ołdak „Chcę wspierać kobiety i w jednym, i w drugim nieszczęściu”- mówi Kasia Morawska, zwolenniczka legalnej aborcji i dawczyni komórek jajowych Marysia Warych: „Ludzie myślą, że mamy dwa tryby: albo nie możemy wstać z łóżka, albo mamy halucynacje i słyszymy głosy. Tymczasem choroba afektywna dwubiegunowa ma różne oblicza” Kasza jaglana wróciła na polskie stoły w nowej odsłonie. Jest tania i smaczna, dlatego coraz częściej zastępuje ryż, ziemniaki i makaron. Jak kasza jaglana wpływa na zdrowie i czy zawiera gluten? Jak przechowywać i gotować kaszę jaglaną? Jakie potrawy można zrobić z użyciem kaszy jaglanej? Zobacz film: "Jaglanka właściwości" spis treści 1. Historia kaszy jaglanej 2. Właściwości zdrowotne kaszy jaglanej 3. Sposób przechowywania kaszy 4. Dieta bezglutenowa 5. Kasza jaglana a niedoczynność tarczyczy 6. Gotowanie kaszy jaglanej 7. Przepisy na kaszę jaglaną Krupnik z kaszą jaglaną Kotlety z kaszy jaglanej Paszteciki z kaszy jaglanej Deser z kaszy jaglanej Budyń jaglany rozwiń 1. Historia kaszy jaglanej Małe, żółte ziarenka kaszy jaglanej to tak naprawdę łuskane ziarna prosa, które stanowiło kiedyś główne źródło białka dla mieszkańców Azji, Afryki i Indii. Kasza jaglana to najstarszy gatunek kaszy, ponieważ proso uprawiano już w neolicie, czyli 4 000 lat temu. W okresie międzywojennym jej wspaniałe właściwości doceniał Apolinary Tarnawski - lekarz i pionier przyrodolecznictwa w Polsce. W klinice leczniczej na Kresach Wschodnich często była podawana kasza jaglana, nazywana wówczas polskim ryżem. Kasza jaglana była też określana jako jagła, krup lub królowa kasz. Od wieków dostarczała energii i wartości odżywczych miłośników naturalnego, zdrowego odżywania. Cenili ją również wegetarianie i weganie. Kaszę jaglaną można traktować jako zamiennik ziemniaków, makaronu i ryżu. Jest zdrowsza od tych produktów i bardzo łatwa w przygotowaniu. 2. Właściwości zdrowotne kaszy jaglanej Czym wyróżnia się kasza jaglana spośród innych produktów zbożowych? Jej sekret to bogactwo składników mineralnych – ma ich więcej niż pszenica, jęczmień czy żyto. Kasza jaglana zawiera witaminę B1, witaminę B2 oraz witaminę B6. Posiada też kwas foliowy. 100 gram suchej kaszy jaglanej zawiera: 346 kcal, 71,6 g węglowodanów, 2,9 g tłuszczu, 10,5 g białka, 3,3 g błonnika, tiamina 0,73 mg, niacyna 2,3 mg, wapń 10 mg, magnez 100 mg, cynk 2,2 mg, żelazo 4,8 mg. Kasza jaglana jest lekkostrawna i może być podawana osobom, które mają problemy żołądkowe. Zaleca się rozszerzanie diety niemowląt od kaszy jaglanej, wprowadzając ją jako pierwszy produkt zbożowy. Kasza jaglana pomaga w trakcie przeziębienia, ponieważ usuwa nadmiar śluzu z organizmu. Dzięki temu szybciej skończy się katar i kaszel. Poza tym kasza jaglana ma właściwości antywirusowe i rozgrzewające, co może znacząco skrócić czas infekcji. Kasza jaglana działa odkwaszająco, umożliwiając naturalne oczyszczanie organizmu z toksyn. Posiada odczyn zasadowy, przez co neutralizuje toksyny pochodzące z jajek, alkoholu, kawy, słodyczy i produktów z mąki pszennej. Kasza jaglana to prosty sposób na detoks organizmu, zamiast soków czy głodówki. Kasza nie wywoła pogorszenia samopoczucia i dostarcza wielu ważnych składników dla organizmu. Dzięki dużej ilości witamin i minerałów kasza jaglana może być składnikiem diety antyrakowej. Regularne jedzenie kaszy jaglanej zmniejsza ryzyko wystąpienia nowotworów, ponieważ antyoksydanty likwidują wolne rodniki. Kasza jaglana zawiera tryptofan, dzięki czemu podnosi poziom serotoniny i obniża poziom stresu. Z tego powodu medycyna ludowa radziła zjeść porcję kaszy przed snem, gdy ktoś miał problemy z bezsennością. Kasza jaglana dostarcza organizmowi dużą dawkę energii i zapobiega tworzeniu się w żyłach blaszek miażdżycowych. Pobudza też regenerację mięśni i jest pomocna w budowaniu mięśni. Kasza jaglana nie zawiera glutenu i jest idealnym składnikiem potraw dla chorych na celiakię. Lecytyna natomiast opóźnia przebieg procesów starzenia skóry i pozytywnie wpływa na stan wątroby. Krzem wspomaga działanie stawów i ich odbudowę po urazach. Poprawia też wygląd skóry, włosów i paznokci oraz ułatwia odchudzanie, poprzez przyspieszenie przemiany materii. 3. Sposób przechowywania kaszy Kaszę jaglaną najlepiej kupować w sklepach organicznych lub u sprawdzonych sprzedawców, którzy oferują produkty wysokiej jakości. Kaszę jaglaną w domu należy przesypać do szczelnego pojemnika oraz ustawić w chłodnym, zacienionym i suchym miejscu. Taki sposób przechowywania nie wpłynie na smak ani zawartość składników odżywczych produktu. Kasza jaglana trzymana w otwartych opakowaniach szybko zgorzknieje i nie będzie nadawać się do użytku. 4. Dieta bezglutenowa Kasza jaglana nie zawiera glutenu, dzięki czemu jest idealnym produktem dla osób cierpiących na celiakię. Nietolerancja glutenu uniemożliwia spożywanie wielu produktów zbożowych, ale kasza jaglana to dobre rozwiązanie. Jest lekkostrawna, pożywna, pełna witamin i łatwiej dostępna niż amarantus czy komosa ryżowa. Można ją przygotować na wiele różnych sposobów i modyfikować przepisy, dodając inne przyprawy lub składniki. Zobacz też: 5. Kasza jaglana a niedoczynność tarczyczy Chorzy na niedoczynność tarczycy powinni zachować umiar w spożyciu kaszy jaglanej. Produkt ten zawiera enzym, który hamuje wykorzystywanie jodu przez tarczycę. Duże ilości kaszy w diecie mogą wpłynąć negatywnie na choroby tarczycy i zwiększyć niedobór jodu. Warto też porozmawiać z lekarzem i ewentualnie wybrać tabletki, które uzupełniają ilość jodu w organizmie. Tak samo powinny postąpić osoby na diecie wegetariańskiej i wegańskiej. 6. Gotowanie kaszy jaglanej Kaszę jaglaną można gotować na dwa sposoby - do uzyskania sypkiej, kleistej lub kremowej konsystencji. Sposób przygotowania można dostosować w zależności od potraw lub wykorzystywać zamiennie. Warto również zalać kaszę jaglaną wodą z sokiem z cytryny na kilka lub kilkanaście godzin. Ta czynność zablokuje fityniany, które utrudniają przyswojenie wartości odżywczych. Jeżeli natomiast nie mamy wystarczająco dużo czasu, można od razu przejść do gotowania produktu. Sypka kasza jaglana Szklankę kaszy należy wysypać na suchą patelnię i prażyć przez 6 minut, mieszając co chwila. Następnie zalać całość 2 szklankami wrzącej wody i gotować przez 13-18 minut do wchłonięcia wody. Pozostawić na 10 minut pod przykryciem. Kleista kasza jaglana Przed gotowaniem szklankę kaszy jaglanej należy wymieszać z odrobiną wody lub mleka. Następnie przełożyć całość do 3,5 szklanki wrzącej wody. Gotować przez 30-40 minut. Kremowa kasza jaglana Do uzyskania idealnie kremowej konsystencji kaszy jaglanej potrzebny jest blender. Za pomocą urządzenia należy zmiksować szklankę kaszy. Otrzymany produkt najlepiej przesypać do garnka i zalać 5 szklankami wody lub mleka. Następnie należy całość doprowadzić do wrzenia, często mieszając i trzymać na ogniu przez około 15-30 minut. Rekomendowane przez naszych ekspertów 7. Przepisy na kaszę jaglaną Wielką zaletą kaszy jaglanej jest jej uniwersalność. Kaszę jaglaną można jeść o dowolnej porze – rano na ciepło (zastępując nią płatki owsiane), na obiad (zamiast ziemniaków albo w zupie), a na zdrową kolację w sałatce. Z kaszy jaglanej można przygotować też słodki deser. Krupnik z kaszą jaglaną Składniki: 3 litry wody, 2 ćwiartki z kurczaka, 2 cebule, 2 marchewki, 1 pietruszka, liść laurowy i ziele angielskie, 2 łyżki masła, 3 łyżki kaszy jaglanej, 3 ziemniaki, sól, dowolne zioła. Przygotowanie: Do garnka włóż kurczaka, zalej wodą i gotuj na wolnym ogniu. Po kilku minutach wsyp 1,5 łyżeczki soli i gotuj na wolnym ogniu przez godzinę. Dołóż obraną marchewkę, pietruszkę oraz cebulę. Gotuj przez godzinę, w trakcie tego czasu dodaj liść laurowy, ziele angielskie i pieprz. W drugim garnku rozgrzej masło i zeszklij na nim pokrojoną drobno cebulę. Dodaj kaszę jaglaną i startą na tarce marchewkę. Podsmaż przez kilka minut, następnie dołóż pokrojone w kostkę ziemniaki. Po kilku minutach zalej całość bulionem, przecedzonym przez sito. Gotuj przez kilkanaście minut do miękkości. Na koniec dodaj dowolne zioła oraz pokrojone mięso. Kotlety z kaszy jaglanej Składniki: 1 kilogram ziemniaków, 1,5 szklanki kaszy jaglanej, 2 cebule, olej, sól, pieprz. Przygotowanie: Ziemniaki obierz, umyj i pokrój w drobniejsze kawałki. Zalej je zimną wodą i posól. Gotuj na wolnym ogniu do miękkości. W tym czasie ugotuj też 1,5 szklanki kaszy jaglanej. Cebule posiekaj w drobną kosteczkę i podsmaż ją na złoty kolor na małej ilości oleju. Ziemniaki przepuść przez maszynkę i dokładnie wymieszaj z ugotowaną wcześniej kaszą jaglaną. Do masy dołóż cebulę, sól i pieprz. Formuj małe kotleciki i smaż je aż się zarumienią. Możesz je też upiec w piekarniku w 180 stopniach, używając funkcji termoobiegu. Najlepiej podawać je z sałatką warzywną na obiad. Paszteciki z kaszy jaglanej Składniki na 6 porcji: szklanka kaszy jaglanej, łyżeczka oliwy z oliwek, mała cebula, ząbek czosnku, 3,5 szklanki wody, mała cukinia, marchewka, 1/4 szklanki tartego parmezanu, 0,5 łyżeczki suszonego tymianku, łyżeczka świeżo startej skórki z cytryny, 1/4 łyżeczki świeżo zmielonego pieprzu, 0,5 łyżeczki soli. Przygotowanie: Cebulę i czosnek drobno posiekaj. Cukinię i marchewkę zetrzyj na dużych oczkach. Rozgrzej tłuszcz w garnku, dodaj cebulę i smaż przez kilka minut. Do garnka włóż czosnek i kaszę, wlej wodę i posól do smaku. Gotuj około 30 minut regularnie mieszając. Przełóż parmezan, cukinię, skórkę z cytryny, tymianek i pieprz. Gotuj przez około 10 minut, często mieszając. Odstaw do ostygnięcia. W wilgotnych dłoniach uformuj małe paszteciki i ugotuj je w wodzie. Na koniec możesz je lekko zarumienić na patelni, ale nie jest to konieczne. Podawaj z sałatką lub polane dowolnym sosem jako danie obiadowe. Deser z kaszy jaglanej Składniki: 1 szklanka kaszy jaglanej, 1 łyżka masła orzechowego, 1 banan. Przygotowanie: Ugotuj szklankę kaszy jaglanej na sypko. Dodaj do masy łyżkę masła orzechowego i banana pokrojonego w kostkę. Deser smakuje świetnie na ciepło, ale również po schłodzeniu w lodówce. Budyń jaglany Składniki: pół szklanki kaszy jaglanej, szklanka mleka, sok jabłkowy, 1 łyżka miodu. Przygotowanie: Kaszę zalej szklanką mleka i gotuj pod przykryciem do wchłonięcia płynu. Następnie dodaj odrobinę soku jabłkowego oraz łyżkę miodu. Zblenduj całość do uzyskania gładkiej konsystencji. Podawaj z rodzynkami, orzechami lub pokrojonymi owocami. Kasza jaglana - zalety, właściwości, przepisy, gotowanie (Zdjęcie kaszy jaglanej / Shutterstock) polecamy Choroba uchyłkowa jest jednym z najczęstszych schorzeń jelita grubego w populacjach zachodnich. W większości przypadków przebiega bezobjawowo, ale może też doprowadzić do poważnych powikłań. Główną przyczyną uchyłków jelita grubego jest dysbioza (zaburzenia mikrobioty jelitowej), dlatego najważniejsze w leczeniu jest przywrócenie i utrzymanie eubiozy. Uchyłki jelita grubego to niewielkie, workowate uwypuklenia błony śluzowej i podśluzowej na zewnątrz światła jelita. Mogą występować w każdej części jelita grubego, ale najczęściej znajdują się w esicy. Do ich rozwoju dochodzi z wiekiem pod wpływem wielu czynników (genetyczne, endoskopowe, dietetyczne). W szóstej dekadzie życia co druga osoba ma uchyłki, a po 80. nawet 80 proc. populacji. Dr Anna PietrzakArchiwum Uchyłkowatość jelita grubego jest chorobą nieuleczalną, zatem trwającą całe życie. Nie można jej wyleczyć farmakologicznie ani operacyjnie, ponieważ trzeba by usunąć całe jelito grube, a to naraża pacjenta na inne objawy i częściej przynosi więcej szkody niż pożytku. Badania epidemiologiczne jednoznacznie wskazują na wzrost częstości występowania uchyłkowatości jelita grubego w populacjach całego świata. Problem ten jest szczególnie zauważalny w krajach rozwiniętych, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie Zachodniej. Uchyłki jelita grubego - postaci choroby uchyłkowej "Jeszcze kilka lat temu nie było wyraźnego rozgraniczenia między różnymi postaciami choroby. Co więcej, nierzadko tłumaczyliśmy pacjentom, że uchyłki to nic groźnego, taka ich uroda. Dopiero w 2015 r. kolejne edycje wytycznych międzynarodowych uporządkowały różne postaci choroby uchyłkowej" - przypomina dr n. med. Anna Pietrzak z Katedry i Kliniki Gastroenterologii, Hepatologii i Onkologii Klinicznej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego działającego w obrębie Kliniki Gastroenterologii Onkologicznej Narodowego Instytutu Onkologii w Warszawie. Dr Pietrzak jest główną autorką "Polskiego konsensusu interdyscyplinarnego dotyczącego diagnostyki i leczenia choroby uchyłkowej okrężnicy" (2015). Obecnie, zgodnie z przyjętą nomenklaturą, w zależności od danych klinicznych i wyników badań, wyróżnia się: uchyłkowatość bezobjawową, objawową niepowikłaną chorobę uchyłkową (ONChU), niepowikłane zapalenie uchyłków, powikłane zapalenie uchyłków. "Do rozpoznania postaci bezobjawowej z reguły dochodzi przypadkowo, w trakcie kolonoskopii bądź badań obrazowych, np. tomografii komputerowej, wykonywanych z innych wskazań. Uchyłkowatość bezobjawowa nie wymaga leczenia ani monitorowania. Można jedynie zalecać pacjentom zrównoważoną dietę, bogatą w błonnik rozpuszczalny" - wyjaśnia dr Pietrzak. Objawy choroby uchyłkowej "Jeżeli do zmian, które nie są aktywne zapalnie, dochodzą objawy gastrologiczne, takie jak nawracający, łagodny ból brzucha, wzdęcia, zmienny rytm wypróżnień, a parametry zapalenia nie będą podwyższone albo jedynie bardzo dyskretnie (górna granica normy), do tego w kolonoskopii czy w badaniach obrazowych stwierdza się np. usztywnienie esicy, pogrubienie jej ściany, ale nie widać aktywnych zmian zapalnych, to można rozpoznać objawową niepowikłaną chorobę uchyłkową" - mówi specjalistka. Warto pamiętać, że kolonoskopia nie służy do rozpoznawania uchyłków, a w okresach zaostrzeń choroby jest wręcz przeciwwskazana w obawie o powikłania. Badaniami z wyboru są badania obrazowe, przede wszystkim tomografia komputerowa. Rokowanie w objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej jest pomyślne, przebieg naturalny łagodny, a powikłania stwierdza się u niewielkiego odsetka chorych. "Jeżeli do wcześniej wymienionych dołączą się objawy zapalenia (leukocytoza, podwyższone parametry stanu zapalnego), mogą się pojawić wskaźniki świadczące o niewydolności poszczególnych narządów (ale też dyskretne), zmiany zapalne będą widoczne w badaniach obrazowych, to mówimy o niepowikłanym zapaleniu uchyłków" - kontynuuje dr Pietrzak. "Z kolei jeżeli w badaniach laboratoryjnych podwyższone są wszystkie wykładniki zapalenia (OB, CRP, leukocytoza z przewagą neutrocytów i kalprotektyna w stolcu), do tego dołączą się cechy ciężkiej, przetrwałej niewydolności narządowej (nerki, płuca), a wyniki badań dodatkowych wskazują na powikłania - w tomografii komputerowej będą widoczne: duży ropień (powyżej 5 cm), przetoki/perforacja czy wręcz objawy zapalenia otrzewnej - będzie to wskazywać na powikłane zapalenie uchyłków" - mówi specjalistka. Rokowanie w zapaleniu uchyłków zależy od przebiegu choroby. Powikłania zdarzają się rzadko, ale w ostatnich latach nastąpił wzrost ich częstości. Uchyłki jelita grubego a charakterystyczny ból zlokalizowany Ból trzewny, z trudną do umiejscowienia lokalizacją, rozlany, jest charakterystyczny dla zespołu jelita drażliwego czy dyspepsji czynnościowej. "Jeżeli pacjent jest w stanie wskazać palcem miejsce bólu: w lewym dole biodrowym, to z częstością siedem razy większą niż inne schorzenie będzie to choroba uchyłkowa. Ból ten może się utrzymywać tygodniami, po czym następuje wielomiesięczny, a nawet wieloletni okres bezobjawowy. Jeżeli do zlokalizowanego bólu w lewym dole biodrowym dołącza się biegunka, to taka konstelacja objawów u osób po 60. 10 razy częściej niż w jakiejkolwiek innej chorobie, zdarza się w chorobie uchyłkowej" - tłumaczy dr Pietrzak. Jak zaznacza specjalistka, co druga osoba z już rozpoznaną chorobą uchyłkową będzie miała kolejne nawroty. Jest to bowiem choroba przewlekła, której nie można wyleczyć, jedynie doprowadzić do jak najdłuższej remisji. Choroba uchyłkowa jest najczęstszym gastroenterologicznym powodem hospitalizacji. Z jej przyczyny jest w Polsce hospitalizowanych rocznie ok. 18 tys. pacjentów, a liczba chorych trafiających do szpitala rośnie z roku na rok. Przyczyny choroby uchyłkowej Od niedawna wiadomo, że choroba uchyłkowa jest chorobą dziedziczoną. Odkryto geny odpowiedzialne za jej pojawienie się. Na rozwój choroby - powstanie uchyłków i objawów - mają też wpływ zmiany w mikrobiocie. "Chociaż uchyłków jeszcze nie widać, skład mikrobioty się zmienia. To oznacza, że nawet jeśli wytniemy zmieniony uchyłkowo fragment jelita, to i tak nieprawidłowa mikrobiota pozostanie i będzie działać niekorzystnie. To się będzie przekładało na powstanie nacieków zapalnych, a zatem nieodwracalną przebudowę ściany całego przewodu pokarmowego" - wyjaśnia dr Pietrzak. Leczenie choroby uchyłkowej Celami leczenia objawowej niepowikłanej choroby uchyłkowej są: opanowanie dolegliwości, modyfikacja mikrobioty (przywrócenie eubiozy), prewencja nawrotów, ograniczenie powikłań. W leczeniu łagodnych i umiarkowanych postaci wystarczą modyfikacje dietetyczne, czyli suplementacja błonnika rozpuszczalnego oraz dieta łatwostrawna. Do niedawna zalecano również antybiotyki ogólnoustrojowe. Obecnie istnieją dowody na brak skuteczności antybiotykoterapii, leczenia chirurgicznego i stosowania mesalazyny. Natomiast dowody na skuteczność rifaksyminy i błonnika rozpuszczalnego w objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej oraz w zapobieganiu nawrotom są niepodważalne. Najwięcej kontrowersji u lekarzy budzi odstąpienie od antybiotykoterapii w ONChU i w łagodnym niepowikłanym zapaleniu uchyłków. Dane z badań naukowych potwierdzają zasadność takiego postępowania już od lat. Ostatecznym potwierdzeniem były wyniki prospektywnego wieloośrodkowego badania DIABOLO. Włączono do niego 528 pacjentów leczonych antybiotykami bądź obserwowanych. Jego wyniki nie wykazały różnic dotyczących odsetka wyleczonych, czasu leczenia i częstości nawrotów oraz powikłań w zależności od sposobu postępowania. "Wyniki te potwierdził przegląd systematyczny i metaanaliza z 2018 r. obejmująca osiem badań, w sumie 2469 pacjentów. Okazało się, że odsetek powikłań i nawrotów jest dokładnie taki sam, bez znaczenia, czy podajemy antybiotyk, czy nie. To oznacza, że pacjenci z niepowikłanym zapaleniem uchyłków mogą być leczeni ambulatoryjnie bez zastosowania antybiotyków ogólnoustrojowych" - komentuje dr Pietrzak. Uchyłki jelita grubego - leczenie chirurgiczne nie jest zalecane rutynowo Do niedawna uważano również, że po drugim nawrocie stanu zapalnego pacjent wymaga interwencji chirurgicznej. "Zakładaliśmy, że kolejne zapalenie może przynieść następne powikłania i w związku z tym taki chory kierowany był do interwencji chirurgicznej" - przypomina dr Pietrzak. "68 badań z udziałem pacjentów z różnymi postaciami zapalenia uchyłków pokazało, że kolejny powikłany nawrót po pierwszym nawrocie jest zdecydowanie rzadszy niż objawy przewlekłe po resekcji, które dotyczą nawet 1/4 chorych. W związku z tym żadne wytyczne nie zalecają rutynowego leczenia operacyjnego nawrotowego zapalenia uchyłków. Należy jednak podkreślić, że decyzja dotycząca konieczności operacji zawsze powinna być zindywidualizowana" - mówi dr Pietrzak. Uchyłki jelita grubego - zapobieganie nawrotom W celu zapobiegania nawrotom zapalenia zaleca się rifaksyminę, natomiast mesalazyna nie jest rekomendowana w tym wskazaniu. "Badania z mesalazyną, które miały doprowadzić do jej rejestracji w zapaleniu uchyłków, nie doprowadziły do tego, bo nie wykazały przewagi tego leku nad placebo" - przypomina dr Pietrzak. Rifaksymina i błonnik rozpuszczalny stosowane w objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej czy też zapaleniu działają wieloczynnikowo - na zmiany w mikrobiocie, na przewlekłe zapalenie, a także nieprawidłową motorykę jelit. Rifaksymina powinna być podawana cyklicznie, czyli przez 7 dni - 3 tygodnie przerwy, 7 dni - 3 tygodnie przerwy i tak do 24 miesięcy. Dla przywrócenia i podtrzymania eubiozy konieczne jest leczenie wielomiesięczne, nie można po pierwszym cyklu pochopnie odstawiać leku. Najnowsze badania wskazują na skuteczność i bezpieczeństwo nawet 8-letniej terapii. Maślan sodu w uchyłkach jelita grubego Mając na uwadze przewlekły charakter choroby, narastające obawy lekarzy i pacjentów o bezpieczeństwo długotrwałego leczenia chemicznego i tendencje do powrotu do medycyny opartej na składnikach naturalnych, warto wspomnieć o preparacie, który zyskuje coraz więcej uznania w leczeniu różnych chorób jelit (także choroby uchyłkowej), czyli o maślanie sodu. Pełni on szczególną funkcję w organizmie człowieka. Przede wszystkim jest głównym substratem energetycznym (źródłem energii) dla kolonocytów. Prowadzi do zmniejszenia przepuszczalności komórek dzięki zwiększeniu produkcji białek ścisłych oraz do zwiększenia produkcji śluzu. Dzięki temu wywiera efekt troficzny, stymulujący regenerację i gojenie uszkodzonego nabłonka jelitowego. Pierwsze badania, oceniające jego skuteczność w chorobie uchyłkowej, wypadły bardzo korzystnie, a kolejne są w toku. Maślan stosuje się w łagodzeniu objawów i zapobieganiu nawrotom choroby. Można go przyjmować długotrwale, należy jednak zwrócić uwagę na dwie kwestie. Przede wszystkim skuteczność maślanu jest dawkozależna. Do tej pory w badaniach in vitro i in vivo wykazano skuteczność dawki około 900 mg/d. Dlatego też minimalne dawkowanie powinno wynosić 3 x 300 mg. Jeszcze ważniejsza jest kwestia zabezpieczenia maślanu przed jego zużyciem tuż po spożyciu, we wcześniejszych partiach przewodu pokarmowego. Tylko specjalna formulacja i zabezpieczenie maślanu otoczką umożliwiają jego dotarcie do jelita grubego, w którym ma pełnić funkcję leczniczą. Skuteczności innych preparatów naturalnych - roślinnych czy probiotycznych - nie udowodniono i na razie nie mają one zastosowania w chorobie dietetyczne mają istotne znaczenie Uchyłki jelita grubego - dieta Dr Anna Pietrzak podkreśla, że wydając zalecenia pacjentowi, koniecznie należy zwrócić uwagę na dietę. Na szczęście coraz więcej osób jest świadomych jej wpływu na rozwój i przebieg różnych schorzeń. W chorobie uchyłkowej zalecenia dietetyczne mają istotne znaczenie. Niezależnie od postaci choroby, ważne jest ograniczenie czerwonego (szczególnie nieprzetworzonego) mięsa, ponieważ wykazano, że zwiększa ono ryzyko stanu zapalnego uchyłków. Nie potwierdzono szkodliwego wpływu jedzenia ziaren i orzechów, przed którymi kiedyś przestrzegano z obawy o utknięcie ich w świetle uchyłka. Nie udowodniono, aby miało to jakiekolwiek znaczenie, oczywiście, o ile produkty te są spożywane z umiarem. Za to otręby, ziarna, warzywa strączkowe, czyli tzw. błonnik nierozpuszczalny, pęczniejąc w świetle okrężnicy, może prowadzić do impakcji stolca (zatkania jelita twardą masą). U osób z uchyłkami, ale także np. u pacjentów z zaparciem czy wzdęciem, nie powinno się ich zalecać rutynowo. Zaleca się za to tzw. błonnik rozpuszczalny, zawarty w świeżych warzywach i owocach oraz w ziołach i żywności specjalnego przeznaczenia. Szczególnie jeden preparat jest wart uwagi, ponieważ jako jedyny w Polsce był badany w chorobie uchyłkowej, wykazując istotną statystycznie poprawę jakości życia i wypróżnień względem terapii standardowej. Ponadto ma on unikatowy skład, zawiera bowiem arabinogalaktan oraz laktoferynę. Arabinogalaktan to dwucukier szczególnie silnie działający prebiotycznie (zwiększa liczbę endogennych dobrych bakterii) oraz zwiększający produkcję endogennego kwasu masłowego. Z kolei laktoferyna działa immunomodulująco — przeciwdrobnoustrojowo i przeciwzapalnie. Strategie zachowawczego leczenia różnych postaci choroby uchyłkowej [63−68, 72] przewiń, aby zobaczyć całą tabelę Postać choroby Bezobjawowa uchyłkowatość Objawowa niepowikłana choroba uchyłkowa Niepowikłane zapalenie uchyłków łagodne i umiarkowane Niepowikłane zapalenie uchyłków ciężkie, nieleczące się, szczególne grupy chorych Główne objawy Brak, rozpoznanie przypadkowe w trakcie diagnostyki z innych przyczyn Nawracające bóle brzucha, wzdęcie, zmienny rytm wypróżnień. Wyniki badań dodatkowych (poza stężeniem kalprotektyny w stolcu) - prawidłowe Silny, długotrwały ból brzucha (lewy dolny kwadrat), gorączka i inne objawy ogólne. Wyniki badań dodatkowych (obrazowe i laboratoryjne) - nieprawidłowe Silny ból brzucha, wysoka gorączka, upośledzenie perystaltyki, zaburzenia wodno-elektrolitowe, hemodynamiczne Leczenie przyczynowe Bez leczenia Rifaksymina cyklicznie Leki rozkurczowe (antycholinergiczne) Leki przeciwbólowe Leczenie ambulatoryjne Leki rozkurczowe (antycholinergiczne) Leki przeciwbólowe Leki przeciwgorączkowe Bez antybiotyków lub antybiotyki doustne Leczenie szpitalne Leki rozkurczowe (antycholinergiczne) Leki przeciwbólowe Leki przeciwgorączkowe Antybiotyki dożylne 7-10 dni, następnie doustne 7-10 dni (ambulatoryjnie) HDCz w dawce profilaktycznej Nawodnienie Dieta Bogata w błonnik rozpuszczalny Bogatobłonnikowa Ograniczenie: czerwonego mięsa, alkoholu Dieta łatwostrawna, półpłynna i płynna Nawodnienie Ścisła W lżejszych przypadkach -płynna Modyfikacje stylu życia Zwiększenie aktywności fizycznej Redukcja masy ciała Zwiększenie aktywności fizycznej Zaprzestanie palenia Zwolnienie lekarskie Odpoczynek Tryb łóżkowo-fotelowy Hospitalizacja Tryb leżący Zapobieganie nawrotom (łącznie z modyfikacjami stylu życia) Nie dotyczy Rifaksymina cyklicznie (wszystkie objawy) Mesalazyna (ból) Rifaksymina cyklicznie Rifaksymina cyklicznie HDCz - heparyny drobnocząsteczkowe; - dożylnie Uchyłki jelit powstają na skutek uwypukleń błony śluzowej na zewnątrz jelita. Przyczynami tworzenia się uchyłków mogą być: niewłaściwa dieta uboga w błonnik pokarmowy prowadząca do powstawania zaparć, zaburzenia strukturalne i funkcjonalne jelit oraz choroby tkanki łącznej. Do czynników ryzyka rozwoju choroby uchyłkowej należy również starszy wiek. Choroba może mieć różne postaci kliniczne. Żywienie w tej przypadłości zależy od istniejących objawów i zaostrzenia choroby. Objawowa niepowikłana choroba uchyłkowa Przy braku dolegliwości oraz przy objawowej niepowikłanej chorobie uchyłkowej stosowana jest dieta bogatoresztkowa (bogata w błonnik pokarmowy) z ograniczeniem czerwonego mięsa i alkoholu. Należy wprowadzić również modyfikację stylu życia, która polega na zwiększeniu aktywności fizycznej, redukcji masy ciała i zaprzestaniu palenia tytoniu. Dieta bogatoresztkowa stosowana jest w celu pobudzenia motoryki jelit. Błonnik pokarmowy nie ulega trawieniu i wchłanianiu, jest jednak niezbędny do utrzymania prawidłowej funkcji przewodu pokarmowego. Głównym źródłem energii w diecie powinny być węglowodany pełnoziarniste (bogate w błonnik pokarmowy). Zalecane są produkty zbożowe z pełnego przemiału, tj.: kasze (zwłaszcza kasza jęczmienna, kasza jęczmienna pęczak, kasza gryczana, amarantus), brązowy ryż, płatki owsiane, dobrej jakości pełnoziarniste pieczywo żytnie i razowe, makarony pełnoziarniste. Wszystkie powyższe propozycje obfitują w błonnik pokarmowy. Oprócz wymienionych produktów dobrym źródłem błonnika pokarmowego są również warzywa i owoce. Zaleca się, aby warzywa stanowiły składnik każdego posiłku. Powinny być spożywane w jak największych ilościach. Źródłem błonnika pokarmowego są również owoce, zwłaszcza suszone, takie jak: figi, śliwki, daktyle, morele. Warto wprowadzić do diety również otręby, będące bogatym źródłem włókna pokarmowego – można je dodawać do różnych dań, np. do surówek, jogurtów, potraw mielonych, past do pieczywa czy koktajli. Warzywa strączkowe i orzechy również zawierają dużo błonnika, jednak produkty te powinny być spożywane z umiarem, gdyż mogą nasilać dolegliwości jelitowe – zależy to od indywidualnej tolerancji. Poza zwiększeniem ilości błonnika pokarmowego w diecie zaleca się ograniczenie spożycia czerwonego mięsa. Wskazane są: chude gatunki mięs – cielęcina, indyk, kurczak, królik, chude ryby – dorsz, mintaj, morszczuk, sola, okoń, szczupak, lin. Nie powinno się jeść tłustego czerwonego mięsa wieprzowego oraz baraniny, gęsiny, mięsa kaczego i tłustych ryb – łososia, makreli, karpia, węgorza, halibuta. Zalecana jest regularność posiłków (powinny być one spożywane co 3-4 godziny) oraz nawadnianie organizmu na odpowiednim poziomie, co jest istotne dla prawidłowego działania błonnika pokarmowego. Przeczytaj również:Uchyłkowatość jelita grubegoNiepowikłane zapalenie uchyłków łagodne i umiarkowane W niepowikłanym zapaleniu uchyłków łagodnym i umiarkowanym wprowadza się dietę lekkostrawną (z ograniczeniem ilości błonnika pokarmowego). W tym przypadku dieta nie powinna nadmiernie obciążać przewodu pokarmowego. Węglowodany, stanowiące główne źródło energii w diecie, powinny być ubogie w błonnik pokarmowy i lekkostrawne. Jadłospis powinien zawierać: białe pieczywo – chleb pszenny, bułki pszenne, biały ryż, lekkostrawne kasze – kasza manna, kasza jaglana, kasza jęczmienna perłowa, biały makaron. Warzywa powinny zostać poddane obróbce termicznej i obrane ze skórki. Należy unikać warzyw ciężkostrawnych, do których należą: warzywa kapustne, cebula, czosnek, por, suche nasiona roślin strączkowych, ogórki, rzodkiewka. Owoce najlepiej przygotowywać w formie gotowanej lub pieczonej. Można je spożywać np. w postaci przecierów. Niezalecane są owoce: suszone, marynowane, pestkowe. Przeciwwskazane są również orzechy i nasiona. Zaleca się spożywanie chudych gatunków mięsa i ryb. Posiłki powinny być spożywane regularnie. Zalecaną formą obróbki termicznej jest gotowanie, gotowanie na parze lub duszenie. Ważne jest także regularne dostarczanie płynów. Niepowikłane zapalenie uchyłków ciężkie, nieleczące się W niepowikłanym zapaleniu uchyłków ciężkim, nieleczącym się wprowadzana jest dieta ścisła, a w lżejszych przypadkach – płynna. Dieta ścisła lub dieta płynna wprowadzane są po zaleceniu lekarza. Zazwyczaj wymagana jest wówczas hospitalizacja. Podsumowując, dieta w uchyłkowatości jelita grubego zależy od objawów i stopnia zaawansowania choroby. W zależności od stopnia zaostrzenia stosowana jest dieta bogato- lub ubogobłonnikowa. Na każdym etapie ważne jest odpowiednie nawodnienie organizmu. Zdrowy, aktywny styl życia oraz dieta bogata w błonnik pełnią ważną funkcję w profilaktyce i mogą przeciwdziałać powstawaniu uchyłków. Jakie jedzenie na grilla? Przede wszystkim, produkty grillowane nie powinny zawierać konserwantów, np. azotyn sodu i potasu, których aktywność kancerogenna wzrasta wraz z obróbką… Zobacz więcej

kasza jaglana a uchyłki jelita grubego